آن هنگام که زبانم از گفتن وصف تو قاصر ماند به نوشتن روی آوردم،

تا بهتر بتوانم حرفهای درونم را که یادآور پاکی و خلوص قلبیست سرشار

از پاک بودن و بی ریا بودن، به تو تنها سنگ صبورم  تقدیم کنم...

به تو که در لحظه های سراسر اندوه زندگی ام  به سرزمین آرزوهایم آمدی ومرا

به باغ دلت راه دادی و من دیدم باغ دلت چه بزرگ است و من ذره ی  ناچیزی در این

سبزه زار بی انتها...

کمک کن تا لایق دلت باشم...