کاش مي شد با تو بودن را نوشت .... تا که زيبا را کشم بر هر چه زشت ... کاش مي شد روي اين رنگين کمان ... مي نوشتم تا ابد با من بمان

به لحظه هاست و نفرین

برای تمام عمر

شبی که برای نازیم خواستگار امده بود من یکم ناراحت بودم ولی دلم خوش بود که نازیم من دوست داره به اون جواب نمی ده ..بهش می گه که من کسی رو دوست دارم ... ولی نازیم بهم می گفت علی من نگرانم از نگرانی اون منم دلم لرزید...شب تمام شد روزش یک اتفاقی پیش امد که من به دوست داشتن نازیم نسبت به خودم شک کنم.. همیشه وقتی به هم می گفتیم دوست دارم نازیم می گفت من یکی بیشتر منم می گفتم قبول.. بعد اون اتفاقی که افتاد کلی با هم حرف زدیم برای اولین بار بود که با نازی خودم بد صحبت کردم(تند و جدی)... تا حالا باورم نکرده بود .کرده بود ولی نه به طور جدی...فکر می کرد وقتی بهش می گم میمیرم برات فقط در حد یک گقتن ...بهش ثابت کردم که وقتی بهش می گم (میمیرم برات/ دوست دارم /به پات هستم تا اخرش/ می خوامت با تمام گرفتاری هات).جدی فقط حرف نیست... نازی من به خدااااا دوست دااااارم.حالا هر وقت به هم می گیم دوست دارم من می گم یکی بیشتر دارم.نازی منم قبول می کنه ......وقتی یک زن گریه می کنه همه می گن خوب زنه دلش نازک ولی وقتی یک مرد گریه می کنه می گن چی شده که یک مرد داره گریه می کنه.همیشه باهاش به ارامی نرمی با هاش حرف می زنم چون حضرت علی(ع) میگه:به نرمی سخن بگو تا دوستت بدارن......یک دفعه نازیم از من پرسید چند تا دوستم داری؟من بهش گفتم دوست داشتن من شمردنی نیست.نازیم گفت چرا گفتم حضرت علی (ع) گفته :هر چیزی که شمردنی باشه یک روزی تمام می شود.منم دوست داشتنم تمام نشدنیه.....نازی اگه بیای مشهد برات سنگ تمام میزارم. مثل یک نوکرده دربست در خدمتتم.قدماتو رو چشمام میزارم پوزت به تمام مشهدی ها می دم.اگه بیاد مشهد تمام کارارو می کنم براش که دیگه هیچ وقت نترسه که به هم نمی رسیم...                                            دوست دارم دوست دارم دوست دارم.                                          من اینجا بس دلم تنگ است و هر سازی که می بینم بد اهنگ است بیا ره توشه برداریم قدم در راه بی برگشت بگذاریم ببینیم اسمان هر کجا ایا همین رنگ است                                به قول مشهدی ها  (هی یره خیلی مخلصیم)